از خدا جوییم توفیق ادب


بی ادب محروم گشت از لطف رب

بی ادب تنها نه خود را داشت بد


بلک آتش در همه آفاق زد

مایده از آسمان در می رسید


بی شری و بیع و بی گفت و شنید

درمیان قوم موسی چند کس


بی ادب گفتند کو سیر و عدس

منقطع شد خوان و نان از آسمان


ماند رنج زرع و بیل و داس مان

باز عیسی چون شفاعت کرد حق


خوان فرستاد و غنیمت بر طبق

مائده از آسمان شد عائده


چون که گفت انزل علینا مائده

باز گستاخان ادب بگذاشتند


چون گدایان زله ها برداشتند

لابه کرده عیسی ایشان را که این


دایمست و کم نگردد از زمین

بدگمانی کردن و حرص آوری


کفر باشد پیش خوان مهتری

زان گدارویان نادیده ز آز


آن در رحمت بریشان شد فراز

ابر بر ناید پی منع زکات


وز زنا افتد وبا اندر جهات

هر چه بر تو آید از ظلمات و غم


آن ز بی باکی و گستاخیست هم

هر که بی باکی کند در راه دوست


ره زن مردان شد و نامرد اوست

از ادب پرنور گشته ست این فلک


وز ادب معصوم و پاک آمد ملک

بد ز گستاخی کسوف آفتاب


شد عزازیلی ز جرات رد باب